یک خبر خیلی جالب در یاهو خوندم که نوشته بود 87 درصد مردم اروپا احساس می کنن که شاد هستن.

خبر تنها به این نکته اکتفا نمی کرد و آمارهای دیگری رو هم بر اساس نظرسنجی های رسمی آورده بود که خیلی هاش جالب توجه بودن:

دانمارکی ها شاد ترین مردم اروپا هستن چرا که 97 درصد از اونها چنین احساسی دارن. در بین مردم اروپا فقط مردم بلغارستان هستن که اکثریت اونها ( 55 درصد) خودشون را شاد نمی دونن.

دوسوم مردم اروپا اینطور فکر می کنن که زندگی برای نسل آینده به دلیل مسائلی مثل بیکاری، هزینه های زندگی و نامشخص بودن حقوق و بیمه های بازنشستگی، خیلی سخت تر خواهد بود.

جالبتر اینکه مردم آلمان که صاحب قوی ترین اقتصاد در اروپا هستن، از همه اروپایی ها کمتر به آینده " اطمینان " دارن. فرانسویها، لهستانیها و مجارها هم همینطور فکر می کنن. شاید دلیل اصلی این مسأله تلاش دولت هاشون برای نزدیک کردن هر چه بیشتر سیستم اقتصادی اونها به اقتصاد بازار آزاد ایالات متحده و بریتانیا باشه. در عین حال مردم دانمارک، فنلاند و هلند بیشترین اعتماد رو نسبت به آینده خودشون دارن. باید بگم کشورهای حوزه اسکاندیناوی و شمال اروپا بیشترین خدمات رفاهی و بیمه های بیکاری رو به شهروندانشون ارائه می دن. عموی خود من که دانمارک زندگی می کنه، یک بار برام تعریف می کرد که تو دانمارک اونقدر حقوق بیکاری بالا است که دیگه تو نیازی به کار کردن نداری!!

نصف مردم اروپا از فرصت های شغلیشون ناراضی هستن و 41 درصد شغل خودشون رو " خیلی استرس زا " ارزیابی کرده اند.

41 درصد اروپایی ها فکر می کنن در آینده وضعیتشون بهتر می شه در حالی که 40 درصد معتقدن که وضعیت اونها در پنج سال آینده ثابت خواهد موند.

مردم استونی خوش بین ترین و مردم مجارستان بدبین ترین افراد در اروپا هستن.

نتیجه گیری:

وقتی قرار باشه که همه چیز آمریکایی بشه، اساس روابط انسانی و کاری مبتنی بر کار زیاد و رقابت باشه، بیمه های اجتماعی حذف بشه، آینده نامعلوم باشه، اگه گشنه بودی کسی دستت رو نگیره، و ........... درسته که پیشرفت های بیشتری اتفاق می افته ولی مردم دنیا هم تحت فشارهای عصبی و استرس های بیشتری قرار می گیرن. وضعیت مملکت خودمون هم به همین ترتیبه. پس هی آقا داد نزن که آی اینجا چقدر بده، عجب مملکت خراب شده ای داریم، و هزار تا ایراد دیگه ای که همه از دولت و مردم ایران می گیرن. بدون که همه جای دنیا همینه. فقط یه تفاوتی بین مردم بیچاره مملکت ما و اروپایی ها هست که اون هم توی این نظرسنجی اومده:

در اروپا جوونها خوش بین ترین افراد و مسن ترها بدبین ترین هستن. چیزی که تو ایران برعکسه!!

نوشته شده توسط کامرانی در سه شنبه سوم آذر 1388 |

خدايا  می دانم كه تو از همه انس گيرنده تری.

اگر تنهايی و غربت به وحشتم اندازد ياد تو آرامش دهنده تر است.

دنيا سرمنزل ناآرامی هاست

جايگاه ديدار كردن ها و جدايی هاست.

چاره انديشی های آن ناتوان كننده است.

پس خدايا خودت مرا به آرامش برسان.

جانم را به آنچه مايه رستگاری من است هدايت كن.

و كمك كن در منزلگاه امن با آرامش قدم بگذارم .

كه اين آرامش حقيق و هميشگی است.

نوشته شده توسط کامرانی در سه شنبه بیست و ششم آبان 1388 |

فاصله من و تو یک نگاه و یک نجوا می تواند بماند!

من می خواهم با زمزمه ای آنچه را می دانی برایت تکرار کنم

بی آنکه صدای بلند عربده تو و من تنها اتصالمان باشد!!

نوشته شده توسط کامرانی در یکشنبه سوم آبان 1388 |

نعره زد عشق كه: خونين جگرى پيدا شد

حُسن لرزيد  كه : صاحب نظرى پيدا  شد

فطرت آشفت كه : از خاك  جهانِ  مجبور

خودگرى، خودشكنى، خودنگرى پيدا شد

خبرى  رفت ز گردون  به  شبستان ازل:

حذر اى  پردگيان !   پرده درى پيدا  شد

آرزو بى‏خبر از خويش به آغوش حيات

چشم  واكرد و  جهان  دگرى   پيدا  شد

زندگى گفت كه: در خاك تپيدم همه عمر

تا  از اين   گنبد  ديرينه  درى  پيدا   شد

    اقبال لاهوری

نوشته شده توسط کامرانی در شنبه هجدهم مهر 1388 |

این همه...

نوشته شده توسط کامرانی در پنجشنبه دوم مهر 1388 |